Wiadomości bieżące - TRIDUM PASCHALNE - Bractwo Adoracji Najświętszego Sakramentu u Michalitów w Stalowej Woli

Bractwo Adoracji Najświętszego Sakramentu
im. bł. Bronisława Markiewicza
przy Parafii Trójcy Przenajświętszej w Stalowe Woli
Bractwo Adoracji Najświętszego Sakramentu
im. bł. ks. Bronisława Markiewicza
przy Parafii Trójcy Przenajświętszej w Stalowej Woli


Przejdź do treści
Aktualności


Wielka Sobota to trzeci dzień Triduum Paschalnego; dzień ciszy, oczekiwania i rozważania Męki i Śmierci Chrystusa. Wierni przychodzą wówczas do kościoła, aby modlić się przy Grobie Pańskim – jest tam wystawiony Najświętszy Sakrament. Zgodnie z polskim obyczajem przy symbolicznym grobie czuwa warta: ministranci, harcerze bądź strażacy w galowych mundurach.
W Wielką Sobotę nie jest sprawowana Msza Święta ani żadne nabożeństwo, natomiast sprawuje się Liturgię Godzin. Nie należy można także udzielać sakramentów, z wyjątkiem Pokuty i Namaszczenia Chorych. Komunia Święta może być przyjmowana tylko jako wiatyk, czyli przez osoby będące w zagrożeniu życia. W Wielką Sobotę post jest zalecany, ale nieobowiązkowy.
Tradycyjnie w ten dzień wierni niosą do kościołów tzw. „święconkę”, czyli koszyk wypełniony pokarmami
o symbolicznym znaczeniu: jajka są symbolem nowego życia i zwycięstwa życia nad śmiercią, baranek
– zmartwychwstania Chrystusa, chleb gwarantuje dobrobyt i nawiązuje do Ciała Pana Jezusa, wędlina to symbol dostatku, sól natomiast chroni od zepsucia. Kapłani święcą przyniesione pokarmy do godzin popołudniowych. Powinny one zostać spożyte dopiero przy wielkanocnym śniadaniu w niedzielny poranek. Początki tego chrześcijańskiego obrzędu sięgają VIII wieku, w Polsce zaś pierwsze jego praktyki odnotowano w XIV stuleciu. Święcąc pokarmy Kościół błogosławi byt doczesny.
Wieczorem rozpoczynają się obchody Wigilii Wielkanocnej. Jest to początek celebracji Zmartwychwstania
i zaczyna wówczas obowiązywać biały kolor szat liturgicznych. Należy pamiętać, że w myśl przepisów Kościoła obchód uroczystości rozpoczyna się od pierwszych Nieszporów dnia poprzedniego, dlatego Wigilia Paschalna
w rzeczywistości należy już do niedzieli Zmartwychwstania Pańskiego.

Wielka Sobota
Liturgia Wigilii składa się z 4 części:
- Liturgii Światła – przed kościołem rozpalone zostaje ognisko, następuje poświęcenie ognia. Kapłan przygotowuje świecę paschalną, tzw. paschał, którą odpala od ogniska. Owo przygotowanie polega na wyżłobieniu znaku krzyża oraz liter Alfa i Omega na świecy, umieszczeniu na niej pięciu ozdobnych czerwonych gwoździ jako symbolu ran Chrystusa oraz cyfry bieżącego roku na polach między ramionami krzyża. Rozpoczyna się procesja do nieoświetlonego kościoła, której towarzyszy śpiew hymnu o nazwie Exultet. W świątyni wierni zapalają od paschału swoje świece, przekazując sobie wzajemnie światło. Ta część liturgii kończy się odśpiewaniem tzw. Orędzia Paschalnego.
- Liturgii Słowa – składa się z dziewięciu czytań, których celem jest przedstawienie całej historii zbawienia, poczynając od stworzenia świata, przez wyjście Izraelitów z niewoli egipskiej, proroctwa zapowiadające Mesjasza aż do Ewangelii o Zmartwychwstaniu Jezusa. Pierwsze siedem czytań pochodzi ze Starego Testamentu. W Wielką Sobotę do liturgii powraca, po blisko pięćdziesięciu dniach nieobecności, aklamacja Alleluja. Liturgię słowa zamyka homilia.
- Liturgii Chrzcielnej – celebrans dokonuje poświęcenia wody, która przez cały rok będzie służyła przede wszystkim do chrztu. Następnie zgromadzeni wierni odnawiają przyrzeczenia chrzcielne, wyrzekają się szatana oraz wypowiadają słowa wyznania wiary. W czasie Liturgii Chrzcielnej można także chrzcić katechumenatów (pierwotny Kościół udzielał tego sakramentu tylko w czasie Wigilii Paschalnej) oraz sprawować sakrament bierzmowania;
- Liturgii Eucharystycznej – jej przebieg nie odbiega w swym zasadniczym kształcie od normalnej
Mszy świętej.
W niektórych parafiach na zakończenie obrzędów odbywa się jeszcze procesja rezurekcyjna, ale najczęściej jest ona przenoszona na niedzielny poranek ze względów praktycznych


Wielki Piątek to drugi dzień Triduum Paschalnego. Jest nazywany dniem Krzyża, gdyż jego obchody koncentrują się na męce i śmierci Jezusa. Wszystkich wiernych obowiązuje w tym dniu ścisły post, wielu z nich adoruje Najświętszy Sakrament znajdujący się w ciemnicy bądź bierze udział w organizowanych nabożeństwach drogi krzyżowej. Po południu/wieczorem odprawiona zostaje Liturgia Męki Pańskiej.
Jest to dzień powagi, smutku i zadumy, w którym nie należy udzielać żadnych sakramentów, z wyjątkiem sakramentu namaszczenia chorych, ale tylko w sytuacjach zagrożenia śmiercią.

Liturgia w Wielki Piątek nazywana jest Liturgią Męki Pańskiej. Główny celebrans i asysta wchodzą w ciszy
i padają na twarz przed ołtarzem, a wszyscy obecni w Kościele klękają. Po modlitwie wstępnej zostaje odczytanie proroctwo o Cierpiącym Słudze Jahwe z Księgi Izajasza (52,13-53) i fragment Listu do Hebrajczyków
(4,14-16; 5,7-8). Następnie czytany jest (czasem z podziałem na role) opis Męki Pańskiej z Ewangelii św. Jana.
Po homilii ma miejsce bardzo uroczysta modlitwa wstawiennicza, w której Kościół poleca Bogu siebie oraz cały świat (wśród dziesięciu intencji pojawiają się m.in. prośby o jedność chrześcijan czy nawrócenie niewierzących).
Centralny punkt liturgii stanowi adoracja Krzyża. Następuje uroczyste wniesienie Krzyża przed ołtarz
i stopniowe odsłonięcie, gdyż jest on początkowo zasłonięty fioletowym suknem. Przy odsłonięciu kapłan-celebrans śpiewa trzykrotnie Oto drzewo Krzyża, na którym zawisło zbawienie świata, na co wierni odpowiadają: Pójdźmy z pokłonem i padają na kolana. Po liturgii Krzyż pozostaje w widocznym i dostępnym
dla wiernych miejscy, aby każdy z nich mógł go adorować. Przyklęka się przed nim, tak, jak przyklęka się podczas adoracji Najświętszego Sakramentu; często również całuje.
Po adoracji Krzyża następuje liturgia darów uprzednio konsekrowanych, podczas której nie ma konsekracji chleba i wina, ale w ramach Komunii św. rozdaje się konsekrowane w Wielki Czwartek, przyniesione z ciemnicy, hostie.
Wielkopiątkową liturgię kończy przeniesienie Najświętszego Sakramentu do kaplicy, zwanej Grobem Pańskim. Monstrancja jest przykryta białym welonem na pamiątkę całunu, którym spowito doczesne szczątki Jezusa. Tego wieczora i przez cały następny dzień trwa adoracja Najświętszego Sakramentu.
Podczas wszystkich obrzędów liturgicznych sprawowanych w Wielki Piątek milczą organy i dzwony. Również ołtarz jest tego dnia obnażony: bez krzyża, kwiatów, świeczników i obrusów. Ma to podkreślać pokutny charakter dnia. Kapłani zakładają szaty liturgiczne w kolorze czerwonym.




W Wielki Czwartek
Kościół rozpoczyna obchody Triduum Paschalnego. Jest to dzień szczególnie ważny
dla kapłanów. Rankiem, jeszcze przed wieczornym wkroczeniem w Triduum Paschalne, we wszystkich kościołach katedralnych ma miejsce wyjątkowa Msza św., tzw. Msza św. Krzyżma. Podczas niej biskup nie tylko konsekruje święte oleje (oleje chorych, katechumenów oraz krzyżmo), które przez cały rok służą przy udzielaniu sakramentów, ale także zgromadzeni kapłani wraz ze swoim biskupem odnawiają przyrzeczenia kapłańskie.
Msza św. Krzyżma kończy oficjalnie okres Wielkiego Postu.
Wielki Czwartek – liturgia
Msza święta w Wielki Czwartek przywołuje na pamięć Ostatnią Wieczerzę i ustanowienie sakramentu Eucharystii oraz sakramentu kapłaństwa przez Chrystusa, stąd bywa nazywana Mszą Wieczerzy Pańskiej. Jest to jedyna (oprócz Mszy św. Krzyżma) Msza św. w tym dniu, gdyż – zgodnie z tradycją – w Wielki Czwartek nie wolno odprawiać Mszy świętej bez udziału ludu.
W liturgii śpiewany jest hymn Chwała na wysokości Bogu, który był pomijany przez cały okres Wielkiego Postu. Wówczas grają organy i dzwonią wszystkie dzwony. Potem milkną aż do Wigilii Paschalnej (tzn. mogą w tym czasie akompaniować śpiewowi ludu, ale nie mogą grać solo).
Po homilii następuje obrzęd umywania nóg, w którym to główny celebrans umywa i całuje stopy dwunastu mężczyznom. Ma być on przypomnieniem gestu Chrystusa, który wykonał podczas Ostatniej Wieczerzy:
Potem nalał wody do miednicy. I zaczął umywać uczniom nogi i ocierać prześcieradłem, którym był przepasany
(J 13,5). Celem obrzędu jest podkreślenie służebnego charakteru kapłaństwa. Liturgia wielkoczwartkowa jest sprawowana w białych szatach liturgicznych.
Podczas Liturgii Eucharystycznej w Wielki Czwartek trzeba konsekrować wystarczającą ilość Komunikantów
na Wielki Czwartek i Wielki Piątek, oraz dwie Hostie, gdyż w Wielki Piątek jest sprawowana
tzw. Missa praesanctificatorum (łac. „Msza darów uprzednio konsekrowanych”). Jedna z konsekrowanych hostii zostaje wystawiona w Grobie Pańskim.
Po liturgii ma miejsce ogołocenie ołtarza. Usuwa się wówczas z niego obrusy, lichtarze oraz krzyża oraz krzyż. Ma ono symbolizować mękę Chrystusa, w tym obnażenie z szat. Opróżnia się także tabernakulum, w którym przez cały rok przechowywany jest Najświętszy Sakrament. Odtąd aż do Nocy Zmartwychwstania pozostaje ono puste, a Eucharystia zostaje przeniesiona do specjalnie przygotowanej kaplicy – ołtarza adoracji, zwanej „ciemnicą”. W czasie procesji śpiewa się hymn „Sław, języku, tajemnicę”, lub inną pieśń eucharystyczną,
np.: „Witam Cię, witam, przenajświętsze Ciało”, ”Jezu, miłości Twej” lub „Chwalmy niewysłowiony”.
W ciemnicy wierni adorują Najświętszy Sakrament, wspominając modlitwę Jezusa w Ogrójcu Jego pojmanie
i przesłuchania. W ten sposób wchodzą w czas męki Chrystusa.



Wróć do spisu treści