Wiadomości bieżące - Bractwo Adoracji Najświętszego Sakramentu u Michalitów w Stalowej Woli

Bractwo Adoracji Najświętszego Sakramentu
im. bł. Bronisława Markiewicza
przy Parafii Trójcy Przenajświętszej w Stalowe Woli
Bractwo Adoracji Najświętszego Sakramentu
im. bł. ks. Bronisława Markiewicza
przy Parafii Trójcy Przenajświętszej w Stalowej Woli


Przejdź do treści

Wiadomości bieżące

Aktualności




Trwają prace przy układaniu posadzki w naszm Kościele.




Kazanie wygłoszone przez ks. Piotra Prusakiewicza podczas wprowadzenia relikwi św. Faustyny Kowalskiej do parafii Trójcy Przenajświętszej w Stalowej Woli
w Niedzielę Miłosierdzia Bożego
w dniu 11 kwietnia 2021 r.


Święto Miłosierdzia Bożego
obchodzone jest
w pierwszą niedzielę
po Wielkanocy, czyli II Niedzielę Wielkanocną,
zwaną obecnie Niedzielą Miłosierdzia Bożego.

Wpisał je do kalendarza liturgicznego najpierw Franciszek kard. Macharski dla archidiecezji krakowskiej (1985), a potem niektórzy biskupi polscy w swoich diecezjach.
Na prośbę Episkopatu Polski Ojciec Święty Jan Paweł II w 1995 roku wprowadził to święto dla wszystkich diecezji w Polsce.
W dniu kanonizacji Siostry Faustyny 30 kwietnia 2000 roku Papież ogłosił to święto dla całego Kościoła.
Inspiracją dla ustanowienia tego święta było pragnienie Jezusa, które przekazała Siostra Faustyna.
Pan Jezus powiedział do niej:
Pragnę, ażeby pierwsza niedziela po Wielkanocy była świętem Miłosierdzia (Dz. 299).
Pragnę, aby święto Miłosierdzia, było ucieczką i schronieniem dla wszystkich dusz,
a szczególnie dla biednych grzeszników.
W dniu tym otwarte są wnętrzności miłosierdzia Mego, wylewam całe morze łask na dusze,
które się zbliżą do źródła  miłosierdzia  Mojego.  Która dusza  przystąpi  do  spowiedzi
i Komunii świętej, dostąpi zupełnego odpuszczenia win i kar.
W dniu tym otwarte są wszystkie upusty Boże, przez które płyną łaski (Dz. 699).

Sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Krakowie-Łagiewnikach



Niedziela Wielkanocna
Ostatni dzień Triduum Paschalnego pełen jest wielkanocnej radości,
u której podstaw odnajdujemy cud zmartwychwstania.
Poranną Mszę rezurekcyjną (łacińskie słowo resurrectio oznacza zmartwychwstanie) poprzedza uroczysta procesja z Najświętszym Sakramentem wyniesionym z grobu Pana Jezusa dla podkreślenia tajemnicy, że ten sam zmartwychwstały Chrystus jest obecny pod postaciami eucharystycznymi. Triumfalne bicie dzwonów ma przypomnieć trzęsienie ziemi towarzyszące zmartwychwstaniu.
Kapłan, ubrany w złotą kapę, podnosi ustawiony przy Grobie Pańskim krzyż ozdobiony czerwoną stułą - znak Jezusa Kapłana, który złożył siebie na ofiarę. Krzyż ten w okresie wielkanocnym umieszczony jest
w widocznym miejscu przy ołtarzu. Następnie ksiądz trzykrotnym śpiewem oznajmia: "Zmartwychwstał z grobu Pan, alleluja".
Lud za każdym razem odpowiada: "Który zawisł na drzewie krzyża, alleluja". Idący w procesji ministranci niosą krzyż, figurę Zmartwychwstałego, a także zapalony paschał, kapłan zaś trzyma przed sobą monstrancję z Hostią. Wszyscy śpiewają pieśń "Wesoły nam dzień dziś nastał", pochodzącą z XVII w. Tradycyjna procesja trzykrotnie okrąża kościół. (Przy nim zwykle znajdował się cmentarz grzebalny
- także i zmarłym głoszono wieść o zmartwychwstaniu).
Procesja kończy się odśpiewaniem dziękczynnego hymnu Ciebie, Boga, wysławiamy. Wielkanocną Mszę św. kapłani celebrują w białych szatach. Teksty liturgiczne są pełne radości ze zwycięstwa Pana Jezusa odniesionego nad śmiercią. Czytania biblijne przedstawiają świadectwo
św. Piotra o zmartwychwstaniu Chrystusa (Dz 10, 34; 37-43), wezwanie
do wierności "temu, co w górze" (Kol 3, 1-4) oraz relację o przybyciu kobiet i Apostołów do pustego grobu (J 20, 1-9).
Symbolem zwycięskiego Jezusa jest figura Zmartwychwstałego z chorągwią w ręku, wystawiana aż do uroczystości Wniebowstąpienia.
O wielkanocnej radości przypominają coraz rzadziej już spotykane pozdrowienia: Chrystus zmartwychwstał - Zmartwychwstał prawdziwie. Wszyscy znają wyobrażenia baranka z chorągiewką, a przede wszystkim ozdobione jajka i kurczęta - znaki zwycięstwa życia nad śmiercią. Przesłanie to wiąże się również z tradycją dzielenia się poświęconym jajkiem w czasie świątecznego śniadania.
Triduum Paschalne dobiega końca po odprawieniu wieczornych nieszporów Niedzieli Zmartwychwstania Pańskiego,
zwanej też I Niedzielą Wielkanocną.
                                                                                    Alumn Łukasz Gołębiewski







Wielka Sobota to trzeci dzień Triduum Paschalnego; dzień ciszy, oczekiwania i rozważania Męki i Śmierci Chrystusa. Wierni przychodzą wówczas do kościoła, aby modlić się przy Grobie Pańskim – jest tam wystawiony Najświętszy Sakrament.
W Wielką Sobotę w Kościele katolickim przez cały dzień trwa święcenie pokarmów i adoracja Chrystusa złożonego do grobu. Zgodnie z polskim obyczajem przy symbolicznym grobie czuwa warta - ministranci, harcerze, niekiedy strażacy w galowych mundurach.
Tego dnia nie tylko katolicy przychodzą do kościołów z koszykami wypełnionymi jajkami, chlebem, wędliną; w tzw. święconym lub inaczej święconce są też sól, czasem ciasta czy słodycze, bukszpanowe gałązki
i bardzo często baranek - symbol zmartwychwstałego Jezusa.
Księża święcą te pokarmy, które są przeznaczone na świąteczny stół.
Tym samym w Kościele katolickim kończy się czas postu.
Do wieczora nie sprawuje się mszy świętych, bardzo popularny jest za to zwyczaj odwiedzania Grobu Pańskiego.
We wczesnym chrześcijaństwie był to dzień ciszy i postu z powodu żałoby apostołów.
Wieczorem rozpoczynają się obchody Wigilii Paschalnej — w myśl przepisów liturgicznych jej ceremonie należą już jednak do Niedzieli Zmartwychwstania Pańskiego. Kończy się adoracja przy Grobie Pańskim. Najświętszy Sakrament zostaje przeniesiony do tabernakulum,
a umieszczaną w niektórych grobach figurę Chrystusa zdjętego z krzyża należy przykryć białym płótnem; obok pojawia się posąg Chrystusa zmartwychwstałego.
W kościele gasną światła, bo wigilia jest oczekiwaniem
na zmartwychwstanie Chrystusa. Bogata liturgia Wigilii Paschalnej, stanowiącej centralny fragment Triduum, składa się z czterech części. Obchody zmartwychwstania Jezusa Chrystusa rozpoczynają się
po zapadnięciu zmroku. Tym silniejszą wymowę zyskuje obrzęd
tzw. liturgii światła. Przed kościołem rozpala się ognisko, którego płomienie zostają poświęcone przez kapłana, ubranego w białe szaty. Następnie od poświęconego ognia zapala się paschał (dużą świecę), symbolizujący Chrystusa, czyli Światłość świata, co ma uzmysławiać,
że dokonała się Pascha, przejście z mroku do jasności, ze śmierci do życia.
W uroczystej procesji paschał zostaje wniesiony do świątyni i umieszczony w ozdobnym świeczniku. Po trzykrotnym śpiewie kapłana:
"Światło Chrystusa" i odpowiedzi wiernych: "Bogu niech będą dzięki" — zgromadzeni mogą zapalić swoje świece.
Liturgia światła kończy się odśpiewaniem tzw. Orędzia Paschalnego,
czyli modlitwy dziękczynno-uwielbiającej, która wysławia łaskę zbawienia.
Liturgia słowa Wigilii Paschalnej jest wyjątkowo rozbudowana.
W pełnej wersji składa się ona z dziewięciu czytań, przeplatanych psalmami i modlitwą. Pierwsze siedem czytań pochodzi ze Starego Testamentu. Przypominają one ważne momenty w całej historii zbawienia
- opis stworzenia świata, zachowanie Abrahama, od którego Bóg zażądał ofiary z syna, oraz przejście przez Morze Czerwone.
O wielkiej miłości Boga, zawarciu przymierza i skuteczności słowa Bożego mówią urywki Księgi proroka Izajasza. Fragment Księgi Barucha zawiera pouczenia, których respektowanie zapewnia pokój na wieki.
Cykl czytań starotestamentowych kończy się bożą obietnicą oczyszczenia
i przemiany człowieka.
W tym momencie zapala się światła na ołtarzu, uderza się w dzwony,
a celebrans intonuje hymn "Chwała na wysokości Bogu". Po nim następuje czytanie z Listu św. Pawła do Rzymian, który mówi o tym, że chrzest zapewnia wiernym uczestnictwo w śmierci i zmartwychwstaniu Chrystusa. Po radosnym Alleluja, odśpiewanym po raz pierwszy od 40 dni, czytany jest tekst Ewangelii o pustym grobie. Liturgię słowa zamyka homilia.
Kolejna, trzecia część uroczystości Wigilii Paschalnej, poświęcona jest tajemnicy sakramentu chrztu. Liturgię chrzcielną poprzedza odśpiewanie Litanii do Wszystkich Świętych, która podkreśla jedność Kościoła. Celebrans poświęca wodę chrzcielną — tradycja zaleca, aby dokonało się to przy włożeniu paschału do naczynia z wodą; tekst błogosławieństwa przypomina odradzającą moc wody. Teraz dokonać można obrzędów chrztu — pierwotny Kościół udzielał tego sakramentu tylko w czasie Wigilii Paschalnej.
Na pamiątkę chrztu neofitom dawano zastygłe krople wosku spływającego z paschału; później z wosku wyrabiano medaliki z wyobrażeniem baranka — tzw. agnuski. Wszyscy zgromadzeni w świątyni odnawiają przyrzeczenia chrzcielne: wyznają swą wiarę i wyrzekają się szatana. Zostają oni również pokropieni wodą święconą. Liturgię chrzcielną kończy modlitwa wiernych.
Przebieg liturgii eucharystycznej nie odbiega w swym zasadniczym kształcie od normalnej mszy świętej. Uroczystości Wigilii Paschalnej kończą się komunią świętą i uroczystym błogosławieństwem.
Słowa rozesłania wzbogaca się o dwukrotne Alleluja.
Ostatnim akcentem jest wezwanie do udziału w procesji rezurekcyjnej, która w warunkach polskich bywa przenoszona na niedzielny poranek.



Wielki Piątek to drugi dzień Triduum Paschalnego. Jest nazywany dniem Krzyża, gdyż jego obchody koncentrują się na męce i śmierci Jezusa. Wszystkich wiernych obowiązuje w tym dniu ścisły post, wielu z nich adoruje Najświętszy Sakrament znajdujący się w ciemnicy bądź bierze udział w organizowanych nabożeństwach drogi krzyżowej.
Po południu/wieczorem odprawiona zostaje Liturgia Męki Pańskiej.
Jest to dzień powagi, smutku i zadumy, w którym nie należy udzielać żadnych sakramentów, z wyjątkiem sakramentu namaszczenia chorych,
ale tylko w sytuacjach zagrożenia śmiercią.

Liturgia w Wielki Piątek nazywana jest Liturgią Męki Pańskiej.
Główny celebrans i asysta wchodzą w ciszy i padają na twarz przed ołtarzem, a wszyscy obecni w Kościele klękają. Po modlitwie wstępnej zostaje odczytanie proroctwo o Cierpiącym Słudze Jahwe z Księgi Izajasza (52,13-53) i fragment Listu do Hebrajczyków (4,14-16; 5,7-8).
Następnie czytany jest (czasem z podziałem na role) opis Męki Pańskiej
z Ewangelii św. Jana.
Po homilii ma miejsce bardzo uroczysta modlitwa wstawiennicza, w której Kościół poleca Bogu siebie oraz cały świat (wśród dziesięciu intencji pojawiają się m.in. prośby o jedność chrześcijan czy nawrócenie niewierzących).
Centralny punkt liturgii stanowi adoracja Krzyża. Następuje uroczyste wniesienie Krzyża przed ołtarz i stopniowe odsłonięcie, gdyż jest on początkowo zasłonięty fioletowym suknem. Przy odsłonięciu kapłan-celebrans śpiewa trzykrotnie Oto drzewo Krzyża, na którym zawisło zbawienie świata, na co wierni odpowiadają: Pójdźmy z pokłonem i padają na kolana. Po liturgii Krzyż pozostaje w widocznym i dostępnym
dla wiernych miejscy, aby każdy z nich mógł go adorować.
Przyklęka się przed nim, tak, jak przyklęka się podczas adoracji Najświętszego Sakramentu; często również całuje.
Po adoracji Krzyża następuje liturgia darów uprzednio konsekrowanych, podczas której nie ma konsekracji chleba i wina,
ale w ramach Komunii św. rozdaje się konsekrowane w Wielki Czwartek, przyniesione z ciemnicy, hostie.
Wielkopiątkową liturgię kończy przeniesienie Najświętszego Sakramentu do kaplicy, zwanej Grobem Pańskim. Monstrancja jest przykryta białym welonem na pamiątkę całunu, którym spowito doczesne szczątki Jezusa. Tego wieczora i przez cały następny dzień trwa adoracja Najświętszego Sakramentu.
Podczas wszystkich obrzędów liturgicznych sprawowanych w Wielki Piątek milczą organy i dzwony. Również ołtarz jest tego dnia obnażony: bez krzyża, kwiatów, świeczników i obrusów. Ma to podkreślać pokutny charakter dnia. Kapłani zakładają szaty liturgiczne w kolorze czerwonym.




























W Wielki Czwartek Kościół rozpoczyna obchody Triduum Paschalnego.
Jest to dzień szczególnie ważny dla kapłanów.
Rankiem, jeszcze przed wieczornym wkroczeniem w Triduum Paschalne,
we wszystkich kościołach katedralnych ma miejsce wyjątkowa Msza św.
tzw. Msza św. Krzyżma. Podczas niej biskup nie tylko konsekruje święte oleje (oleje chorych, katechumenów oraz krzyżmo), które przez cały rok służą przy udzielaniu sakramentów, ale także zgromadzeni kapłani wraz ze swoim biskupem odnawiają przyrzeczenia kapłańskie.
Msza św. Krzyżma kończy oficjalnie okres Wielkiego Postu.

Wielki Czwartek – liturgia
Msza święta w Wielki Czwartek przywołuje na pamięć Ostatnią Wieczerzę
i ustanowienie sakramentu Eucharystii oraz sakramentu kapłaństwa
przez Chrystusa, stąd bywa nazywana Mszą Wieczerzy Pańskiej.
Jest to jedyna (oprócz Mszy św. Krzyżma) Msza św. w tym dniu,
gdyż – zgodnie z tradycją – w Wielki Czwartek nie wolno odprawiać Mszy świętej bez udziału ludu.
W liturgii śpiewany jest hymn Chwała na wysokości Bogu, który był pomijany przez cały okres Wielkiego Postu. Wówczas grają organy i dzwonią wszystkie dzwony. Potem milkną aż do Wigilii Paschalnej (tzn. mogą w tym czasie akompaniować śpiewowi ludu, ale nie mogą grać solo).

Po homilii następuje obrzęd umywania nóg, w którym to główny celebrans umywa i całuje stopy dwunastu mężczyznom. Ma być on przypomnieniem gestu Chrystusa, który wykonał podczas Ostatniej Wieczerzy:
Potem nalał wody do miednicy. I zaczął umywać uczniom nogi i ocierać prześcieradłem, którym był przepasany (J 13,5).
Celem obrzędu jest podkreślenie służebnego charakteru kapłaństwa.
Liturgia wielkoczwartkowa jest sprawowana w białych szatach liturgicznych.
Podczas Liturgii Eucharystycznej w Wielki Czwartek trzeba konsekrować wystarczającą ilość Komunikantów na Wielki Czwartek i Wielki Piątek, oraz dwie Hostie, gdyż w Wielki Piątek jest sprawowana tzw. Missa praesanctificatorum (łac. „Msza darów uprzednio konsekrowanych”). Jedna z konsekrowanych hostii zostaje wystawiona w Grobie Pańskim.
Po liturgii ma miejsce ogołocenie ołtarza. Usuwa się wówczas z niego obrusy, lichtarze oraz krzyża oraz krzyż. Ma ono symbolizować mękę Chrystusa,
w tym obnażenie z szat. Opróżnia się także tabernakulum, w którym przez cały rok przechowywany jest Najświętszy Sakrament.
Odtąd aż do Nocy Zmartwychwstania pozostaje ono puste, a Eucharystia zostaje przeniesiona do specjalnie przygotowanej kaplicy – ołtarza adoracji, zwanej „ciemnicą”. W czasie procesji śpiewa się hymn „Sław, języku, tajemnicę”,
lub inną pieśń eucharystyczną, np.: „Witam Cię, witam, przenajświętsze Ciało”, ”Jezu, miłości Twej” lub „Chwalmy niewysłowiony”.
W ciemnicy wierni adorują Najświętszy Sakrament, wspominając modlitwę Jezusa w Ogrójcu Jego pojmanie i przesłuchania.
W ten sposób wchodzą w czas męki Chrystusa.

Trawały w okresie Wielkiego Postu.

Wielki post – czas pokuty przygotowujący do przeżycia najważniejszych dla chrześcijan świąt wielkanocnych. W Kościele łacińskim zaczyna się w Środę Popielcową przed I Niedzielą wielkiego postu. Tradycyjnie, i zgodnie z prawem kanonicznym obowiązującym do 1983 roku, trwał do Wielkiej Soboty. Aktualny Kodeks prawa kanonicznego nie precyzuje dnia jego zakończenia. Czas trwania wielkiego postu dla Kościoła katolickiego obrządku łacińskiego określają „Ogólne normy roku liturgicznego i kalendarza” oraz „List okólnyo przygotowaniu i obchodzeniu świąt paschalnych «Paschalis sollemnitatis»” Kongregacji ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów z 1988 roku. Zgodnie z nim wielki post trwa do Wielkiego Czwartku a w Wielki Piątek i Wielką Sobotę obchodzony jest post paschalny. W 2021 Wielki Post przypada na następujące dni: 17 lutego - 1 kwietnia. Okres ten trwa zawsze około 40 dni, co ma nawiązywaćdo czterdziestodniowego postu Jezusa Chrystusa. Wiele osób zastanawia się także, dlaczego obchodzimy Wielki Post. To czas pokuty, który ma przygotować chrześcijan do przeżycia w odpowiedni sposób świąt wielkanocnych. W tym celu w tym czasie w kościołach w całej Polsce odprawiane są drogi krzyżowe, gorzkie żale oraz specjalne rekolekcje.
W czasie trwania Wielkiego Postu wierni nie powinni uczestniczyć w zabawach, dyskotekach i hucznych balach. Dodatkowo w tym okresie zaleca się m.in. większą wstrzemięźliwość w jedzeniu i piciu, częstą modlitwę, czy udział w organizowanych nabożeństwach.





O wspólnocie Czcicieli
św. Michała Archanioła
św. Michał Archanioł
Szkaplerz
św.  Michała Archanioła




Moderator
ks. Dariusz Kielar

Święty Michale Archaniele, wspomagaj nas w walce, a przeciw niegodziwości i zasadzkom złego ducha bądź naszą obroną.
Oby go Bóg pogromić raczył, pokornie o to prosimy,
a Ty, Wodzu niebieskich zastępów, szatana i inne duchy złe, które na zgubę dusz ludzkich po tym świecie krążą, mocą Bożą strąć do piekła. Amen.


Celem przyjęcia Szkaplerza jest oddawanie czci
św. Michałowi Archaniołowi, aby za jego szczególną pomocą uzyskać: wolność i rozwój Kościoła Świętego; łaskę dobrej spowiedzi dla siebie i innych, siłę w walce z nałogami i wadami, obronę przed herezjami, błędami i fałszywymi naukami (...); wybawienie dusz z czyśćca przez modlitwę
i uzyskanie odpustów;
łaskę dobrej i świątobliwej śmierci.
(Ze Statutu Rodziny Szkaplerza św. Michała Archanioła).

BOŻE NARODZENIE 2020

Błogosławionych,
radosnych i spokojnych
Świąt Bożego Narodzenia.
Życzmy sobie, aby Boża Dziecina
zagościła w naszych sercach
i odnowiła w Nas
miłość do drugiego człowieka.


Wielka Sobota to trzeci dzień Triduum Paschalnego; dzień ciszy, oczekiwania i rozważania Męki i Śmierci Chrystusa. Wierni przychodzą wówczas do kościoła, aby modlić się przy Grobie Pańskim – jest tam wystawiony Najświętszy Sakrament. Zgodnie z polskim obyczajem przy symbolicznym grobie czuwa warta: ministranci, harcerze bądź strażacy w galowych mundurach.
W Wielką Sobotę nie jest sprawowana Msza Święta ani żadne nabożeństwo, natomiast sprawuje się Liturgię Godzin. Nie należy można także udzielać sakramentów, z wyjątkiem Pokuty i Namaszczenia Chorych. Komunia Święta może być przyjmowana tylko jako wiatyk, czyli przez osoby będące w zagrożeniu życia. W Wielką Sobotę post jest zalecany, ale nieobowiązkowy.
Tradycyjnie w ten dzień wierni niosą do kościołów tzw. „święconkę”, czyli koszyk wypełniony pokarmami
o symbolicznym znaczeniu: jajka są symbolem nowego życia i zwycięstwa życia nad śmiercią, baranek
– zmartwychwstania Chrystusa, chleb gwarantuje dobrobyt i nawiązuje do Ciała Pana Jezusa, wędlina to symbol dostatku, sól natomiast chroni od zepsucia. Kapłani święcą przyniesione pokarmy do godzin popołudniowych. Powinny one zostać spożyte dopiero przy wielkanocnym śniadaniu w niedzielny poranek. Początki tego chrześcijańskiego obrzędu sięgają VIII wieku, w Polsce zaś pierwsze jego praktyki odnotowano w XIV stuleciu. Święcąc pokarmy Kościół błogosławi byt doczesny.
Wieczorem rozpoczynają się obchody Wigilii Wielkanocnej. Jest to początek celebracji Zmartwychwstania
i zaczyna wówczas obowiązywać biały kolor szat liturgicznych. Należy pamiętać, że w myśl przepisów Kościoła obchód uroczystości rozpoczyna się od pierwszych Nieszporów dnia poprzedniego, dlatego Wigilia Paschalna
w rzeczywistości należy już do niedzieli Zmartwychwstania Pańskiego.

Wielka Sobota
Liturgia Wigilii składa się z 4 części:
- Liturgii Światła – przed kościołem rozpalone zostaje ognisko, następuje poświęcenie ognia. Kapłan przygotowuje świecę paschalną, tzw. paschał, którą odpala od ogniska. Owo przygotowanie polega na wyżłobieniu znaku krzyża oraz liter Alfa i Omega na świecy, umieszczeniu na niej pięciu ozdobnych czerwonych gwoździ jako symbolu ran Chrystusa oraz cyfry bieżącego roku na polach między ramionami krzyża. Rozpoczyna się procesja do nieoświetlonego kościoła, której towarzyszy śpiew hymnu o nazwie Exultet. W świątyni wierni zapalają od paschału swoje świece, przekazując sobie wzajemnie światło. Ta część liturgii kończy się odśpiewaniem tzw. Orędzia Paschalnego.
- Liturgii Słowa – składa się z dziewięciu czytań, których celem jest przedstawienie całej historii zbawienia, poczynając od stworzenia świata, przez wyjście Izraelitów z niewoli egipskiej, proroctwa zapowiadające Mesjasza aż do Ewangelii o Zmartwychwstaniu Jezusa. Pierwsze siedem czytań pochodzi ze Starego Testamentu. W Wielką Sobotę do liturgii powraca, po blisko pięćdziesięciu dniach nieobecności, aklamacja Alleluja. Liturgię słowa zamyka homilia.
- Liturgii Chrzcielnej – celebrans dokonuje poświęcenia wody, która przez cały rok będzie służyła przede wszystkim do chrztu. Następnie zgromadzeni wierni odnawiają przyrzeczenia chrzcielne, wyrzekają się szatana oraz wypowiadają słowa wyznania wiary. W czasie Liturgii Chrzcielnej można także chrzcić katechumenatów (pierwotny Kościół udzielał tego sakramentu tylko w czasie Wigilii Paschalnej) oraz sprawować sakrament bierzmowania;
- Liturgii Eucharystycznej – jej przebieg nie odbiega w swym zasadniczym kształcie od normalnej
Mszy świętej.
W niektórych parafiach na zakończenie obrzędów odbywa się jeszcze procesja rezurekcyjna, ale najczęściej jest ona przenoszona na niedzielny poranek ze względów praktycznych




Wielki Piątek to drugi dzień Triduum Paschalnego. Jest nazywany dniem Krzyża, gdyż jego obchody koncentrują się na męce i śmierci Jezusa. Wszystkich wiernych obowiązuje w tym dniu ścisły post, wielu z nich adoruje Najświętszy Sakrament znajdujący się w ciemnicy bądź bierze udział w organizowanych nabożeństwach drogi krzyżowej. Po południu/wieczorem odprawiona zostaje Liturgia Męki Pańskiej.
Jest to dzień powagi, smutku i zadumy, w którym nie należy udzielać żadnych sakramentów, z wyjątkiem sakramentu namaszczenia chorych, ale tylko w sytuacjach zagrożenia śmiercią.

Liturgia w Wielki Piątek nazywana jest Liturgią Męki Pańskiej. Główny celebrans i asysta wchodzą w ciszy
i padają na twarz przed ołtarzem, a wszyscy obecni w Kościele klękają. Po modlitwie wstępnej zostaje odczytanie proroctwo o Cierpiącym Słudze Jahwe z Księgi Izajasza (52,13-53) i fragment Listu do Hebrajczyków
(4,14-16; 5,7-8). Następnie czytany jest (czasem z podziałem na role) opis Męki Pańskiej z Ewangelii św. Jana.
Po homilii ma miejsce bardzo uroczysta modlitwa wstawiennicza, w której Kościół poleca Bogu siebie oraz cały świat (wśród dziesięciu intencji pojawiają się m.in. prośby o jedność chrześcijan czy nawrócenie niewierzących).
Centralny punkt liturgii stanowi adoracja Krzyża. Następuje uroczyste wniesienie Krzyża przed ołtarz
i stopniowe odsłonięcie, gdyż jest on początkowo zasłonięty fioletowym suknem. Przy odsłonięciu kapłan-celebrans śpiewa trzykrotnie Oto drzewo Krzyża, na którym zawisło zbawienie świata, na co wierni odpowiadają: Pójdźmy z pokłonem i padają na kolana. Po liturgii Krzyż pozostaje w widocznym i dostępnym
dla wiernych miejscy, aby każdy z nich mógł go adorować. Przyklęka się przed nim, tak, jak przyklęka się podczas adoracji Najświętszego Sakramentu; często również całuje.
Po adoracji Krzyża następuje liturgia darów uprzednio konsekrowanych, podczas której nie ma konsekracji chleba i wina, ale w ramach Komunii św. rozdaje się konsekrowane w Wielki Czwartek, przyniesione z ciemnicy, hostie.
Wielkopiątkową liturgię kończy przeniesienie Najświętszego Sakramentu do kaplicy, zwanej Grobem Pańskim. Monstrancja jest przykryta białym welonem na pamiątkę całunu, którym spowito doczesne szczątki Jezusa. Tego wieczora i przez cały następny dzień trwa adoracja Najświętszego Sakramentu.
Podczas wszystkich obrzędów liturgicznych sprawowanych w Wielki Piątek milczą organy i dzwony. Również ołtarz jest tego dnia obnażony: bez krzyża, kwiatów, świeczników i obrusów. Ma to podkreślać pokutny charakter dnia. Kapłani zakładają szaty liturgiczne w kolorze czerwonym.

W Wielki Czwartek
Kościół rozpoczyna obchody Triduum Paschalnego. Jest to dzień szczególnie ważny
dla kapłanów. Rankiem, jeszcze przed wieczornym wkroczeniem w Triduum Paschalne, we wszystkich kościołach katedralnych ma miejsce wyjątkowa Msza św., tzw. Msza św. Krzyżma. Podczas niej biskup nie tylko konsekruje święte oleje (oleje chorych, katechumenów oraz krzyżmo), które przez cały rok służą przy udzielaniu sakramentów, ale także zgromadzeni kapłani wraz ze swoim biskupem odnawiają przyrzeczenia kapłańskie.
Msza św. Krzyżma kończy oficjalnie okres Wielkiego Postu.
Wielki Czwartek – liturgia
Msza święta w Wielki Czwartek przywołuje na pamięć Ostatnią Wieczerzę i ustanowienie sakramentu Eucharystii oraz sakramentu kapłaństwa przez Chrystusa, stąd bywa nazywana Mszą Wieczerzy Pańskiej. Jest to jedyna (oprócz Mszy św. Krzyżma) Msza św. w tym dniu, gdyż – zgodnie z tradycją – w Wielki Czwartek nie wolno odprawiać Mszy świętej bez udziału ludu.
W liturgii śpiewany jest hymn Chwała na wysokości Bogu, który był pomijany przez cały okres Wielkiego Postu. Wówczas grają organy i dzwonią wszystkie dzwony. Potem milkną aż do Wigilii Paschalnej (tzn. mogą w tym czasie akompaniować śpiewowi ludu, ale nie mogą grać solo).
Po homilii następuje obrzęd umywania nóg, w którym to główny celebrans umywa i całuje stopy dwunastu mężczyznom. Ma być on przypomnieniem gestu Chrystusa, który wykonał podczas Ostatniej Wieczerzy:
Potem nalał wody do miednicy. I zaczął umywać uczniom nogi i ocierać prześcieradłem, którym był przepasany
(J 13,5). Celem obrzędu jest podkreślenie służebnego charakteru kapłaństwa. Liturgia wielkoczwartkowa jest sprawowana w białych szatach liturgicznych.
Podczas Liturgii Eucharystycznej w Wielki Czwartek trzeba konsekrować wystarczającą ilość Komunikantów
na Wielki Czwartek i Wielki Piątek, oraz dwie Hostie, gdyż w Wielki Piątek jest sprawowana
tzw. Missa praesanctificatorum (łac. „Msza darów uprzednio konsekrowanych”). Jedna z konsekrowanych hostii zostaje wystawiona w Grobie Pańskim.
Po liturgii ma miejsce ogołocenie ołtarza. Usuwa się wówczas z niego obrusy, lichtarze oraz krzyża oraz krzyż. Ma ono symbolizować mękę Chrystusa, w tym obnażenie z szat. Opróżnia się także tabernakulum, w którym przez cały rok przechowywany jest Najświętszy Sakrament. Odtąd aż do Nocy Zmartwychwstania pozostaje ono puste, a Eucharystia zostaje przeniesiona do specjalnie przygotowanej kaplicy – ołtarza adoracji, zwanej „ciemnicą”. W czasie procesji śpiewa się hymn „Sław, języku, tajemnicę”, lub inną pieśń eucharystyczną,
np.: „Witam Cię, witam, przenajświętsze Ciało”, ”Jezu, miłości Twej” lub „Chwalmy niewysłowiony”.
W ciemnicy wierni adorują Najświętszy Sakrament, wspominając modlitwę Jezusa w Ogrójcu Jego pojmanie
i przesłuchania. W ten sposób wchodzą w czas męki Chrystusa.
Wróć do spisu treści